Volgens Perez-Gomez is dit werk ook nu nog belang. De basis van zijn betoog ligt in zijn eerder werk; "Architecture and the Crisis of Modern Science" (1983). Hierin analyseert hij het proces waarin de 17e en 18e-eeuwse architectuur zich lieerde aan nieuwe ontwikkelingen in de wetenschap, en daarmee afstand nam van de symbolische en mythologische legitimatie waarmee het mens en wereld kon verklaren. Perez-Gomez meent dat het verzoenen van de "mathematische" benadering met de symbolische zowel noodzakelijk is als uiterst moeilijk. Het volgend werk, de Polifilo, mag men zien als een poging van Perez-Gomez om tot een synthese te komen van beide aspecten.

In het kort luidt zijn betoog als volgt. In de Renaissance liggen de wortels voor de huidige benadering van het vakgebied van de architectuur. Naast het begin van wetenschappelijke en technische methoden, ontwikkelde zich ook de zogenaamde "didactische droom", waarvan de Hypnerotomachia Poliphili een voorbeeld is. Een "didactische droom" is een verhaal waarin waarden en uitgangspunten uitgesproken worden (die onder andere gelden voor architectuur). Het gebruik van de verhalende vorm voorkomt dat de inhoud "instrumenteel" gelezen wordt en zorgt ervoor dat men kan ingaan op ethische vraagstukken. Deze kunnen immers niet behandeld worden middels een stelsel van categorieen. Het gebruik van de verhaalvorm is het enige alternatief om hier mee om te kunnen gaan.

In de westerse wereld kwam ten tijde van de Hypnerotomachia het "humanistisch standpunt" naar voren. Men stelde (ook in de architectuur) een aantal belangrijke vragen, die ook nu weer actueel zijn: wat zijn de beperkingen en verantwoordelijkheden voor de nieuwe mens? Wat is de rol van de individuele verbeelding wanneer deze verbonden moet blijven met de realiteit? Waar is architectuur? De keuze die men hier moet maken wordt verbeeld in de Hypnerotomachia Poliphili wanneer Poliphilo op een bepaald moment moet kiezen uit drie deuren. Achtereenvolgens stellen deze deuren het beschouwende leven ("vita contempliva"), het actieve leven ("vita activa") en het leven vol verlangen ("vita voluptuaria") voor.

Poliphilo kiest voor de laatste deur. Dit betekent een leven vol verlangen met vervulling die nooit plaatsheeft noch ver verwijderd is. Het verlangen betreft hier zowel de herinnering (waarnaar men verlangt) als de projectie (van het zelf op hetgeen verlangd wordt) evenals verantwoordelijkheid en respect voor het andere. Dit zouden de doelstellingen van de goede architect moeten zijn. Het ondergaan en beleven van het verlangen wordt erotiek genoemd. Deze erotiek is voor Perez-Gomez een belangrijk thema. Erotiek bindt de mens aan de aarde en deze wereld; erotiek heeft immers betrekking op het lichamelijke, de tast en de materie. Het aanvaarden van de "onvervulling" is een fundamentele erotische houding die ook een andere verhouding met de wereld en het inzetten van techniek impliceert. Tot zover Perez-Gomez.

Door het originele boek op een creatieve manier opnieuw te vertellen, probeert Perez-Gomez tevens een nieuwe benadering te vinden voor het behandelen van een historisch document. In de inleiding van zijn eigen boek komen op een traditionele geschiedkundige manier (de essay-vorm) de beschouwingen over het belang en de betekenis van de Hypnerotomachia Poliphilo naar voren. In een essay kunnen intentie van een auteur en betekenis van een werk op hoger niveau dan het betreffende boek duidelijk geformuleerd worden. Het essay heeft echter de beperking dat het niet, zoals de Hypnerotomachia Poliphilo zelf, een verhalende droom kan zijn. Wanneer men intentie en betekenis op het niveau van de tekst opnieuw wil interpreteren, en ook de methode die daarin gebruikt wordt duidelijk wil maken, dan is het nodig dat ook in dezelfde vorm te doen.

Het grootste deel van het boek wordt gevormd door de nieuwe vertelling van de Hypnerotomachia Poliphili. Er treden verschillen op met het oudere werk doordat het verhaal in deze tijd geplaatst is. Het speelt zich niet meer af in een woud, maar in een reeks afwisselende scenes die een technische wereld voorstellen. Vooral het vliegtuig, symbolisch voor de vlucht en de droom, speelt een belangrijke rol in de scenes. In feite reist (lees: droomt) de hoofdpersoon gedurende het hele verhaal. Het thema van de erotiek wordt door Perez-Gomez meer expliciet naar voren gebracht(4). De droom heeft in het nieuwe verhaal een andere status gekregen. De "didactische" droom in de Hypnerotomachia uit zich in een heldere vertelling en verbeelding. In de Polyphilo echter, is de droom aanleiding voor het construeren van een dromentaal; een reeks associatieve beelden en verhalen die elkaar beinvloeden en het verloop van het verhaal bepalen. Evenals in de Hypnerotomachia spelen in de Polyphilo afbeeldingen een belangrijke rol. Het zijn in de Polyphilo fotomontages waarin de mens, kunst, machine en architectuur versmolten worden. Deze montages leiden tot een strook beelden (waarin men een visuele afbeelding van een droom kan lezen) die zich aan de onderkant van het boek vertoont.

De reeks fotomontages is beter geslaagd dan de tekst zelf. Deze constatering geeft meteen het zwakke punt van de hele Poliphilo aan. In tegenstelling tot de Hypnerotomachia ontbeert de verbale Poliphilo richting, inhoud, betoog en architectuur. Kortom, het voldoet niet aan de criteria en intenties van de "didactische droom" die Perez-Gomez zichzelf stelt en die hij wil verkennen. De voor het architectonisch betoog kritische punten uit de Hypnerotomachia (beschrijvingen van artefacten), ethische vraagstukken en de implicaties van de keuze uit de drie deuren) zijn nauwelijks uitgewerkt. Er worden geen uitspraken gedaan waarmee het verhaal weliswaar voorkomt dat het grijpbaar wordt voor (soms) banaal concrete reactie en kritiek, maar dat er tevens voor zorgt dat het geheel een lege huls van woorden wordt.

In de Polyphilo wordt veel geciteerd en gezinspeeld op andere schrijvers: "The realm of dreams is the realm of the unoriginal, and this book is composed of the dreams of philosophers, poets, scientists, artists, architects and musicians of the last two hundred years"(p 305). Perez-Gomez merkt terecht op dat het werken met voetnoten en verwijzingen zich niet met deze manier van vertellen verdraagt. Deze werkwijze resulteert in het verschijnsel dat het onderscheid tussen creatie en kopie vervaagt, en dus ook de notie van auteurschap. Doordat de fragmenten niet te identificeren zijn worden de verbanden onzichtbaar en het geheel niet verifieerbaar. De gronden voor het gebruik van bepaalde fragmenten en hun invloed op de 'nieuwe tekst' is onduidelijk. Het beeld van een omgevallen boekenkast doemt op.

Het boek slaagt er niet in zowel de methode als het belang voor onze tijd van de Hypnerotomachia duidelijk te maken. De auteur verliest zich in het noteren van zijn dromentaal en hij komt er niet aan toe enige inhoud over te brengen. Het gemis aan inhoud is een belangrijke tekortkoming. De vorm immers onttrekt zich aan discussie in de "didactische droom". Datgene waar het werkelijk om gaat en waarover men kan communiceren is de inhoud. Het betoog dat deze nieuwe vertelling de moderne manifestatie van de Hypnerotomachia Poliphili is, komt dus niet uit de verf. Dat is een gemiste kans, want het lijkt wel de moeite waard deze vorm van denken verder te onderzoeken. De waarde ligt vooral in het feit dat het werk het onderwerp op deze uitgesproken manier aan de orde stelt, en het het begin van een discussie kan oproepen. Dat zal echter een door anderen toegevoegde waarde zijn.

Vergelijk deze tekst met de beschrijving van artefacten zoals gegeven in note 5.

Evenals bij de Hypnerotomachia Poliphili betreft het hier een imaginair, niet te bouwen object, maar weerhoudt de omschrijving zich er nog meer van om tot duidelijke uitspraken te komen.